تیم ملی فوتبال ایتالیا که به «آتزوری» (به معنای آبیها) مشهور است، اولین بازی رسمی خود را در سال ۱۹۱۰ برگزار کرد و با پیراهن آبیرنگی که امروز نماد هویت آنهاست، وارد صحنه شد. فوتبال در ایتالیا خیلی زود به یکی از مهمترین سرگرمیها و بخش جدانشدنی از فرهنگ این کشور تبدیل شد. آغاز قرن بیستم سرآغازی بود برای تیمی که بعدها به یکی از قدرتهای بلامنازع فوتبال جهان بدل شد.
ایتالیا در دهه ۱۹۳۰ با مربیگری ویتوریو پوتزو به اوج رسید و توانست در دو دوره متوالی جام جهانی ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ قهرمان جهان شود. این موفقیتها در شرایطی به دست آمد که فوتبال هنوز ساختار حرفهای امروزی را نداشت و همین باعث شد آتزوری بهعنوان یکی از پایهگذاران قدرتهای فوتبالی جهان شناخته شود. این دوران آغاز سنتی بود که ایتالیا را همیشه در سطح نخست فوتبال دنیا نگه داشت.
پس از جنگ جهانی دوم، فوتبال ایتالیا با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم کرد. سقوط هواپیمای تیم باشگاهی تورینو که اکثر بازیکنان تیم ملی را شامل میشد، ضربهای بزرگ به فوتبال کشور زد. با این حال، ایتالیا آرامآرام خود را بازسازی کرد و بار دیگر با نسلهای تازه وارد عرصه رقابتهای بینالمللی شد، هرچند رسیدن به اوج دوباره چندین دهه طول کشید.
یکی از شیرینترین خاطرات فوتبال ایتالیا، قهرمانی در جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا است. در آن رقابتها پائولو روسی با گلهای بینظیرش تیم را به سمت قهرمانی هدایت کرد و به یک اسطوره ملی تبدیل شد. پیروزی در فینال برابر آلمان غربی نهتنها شادی بزرگی برای مردم ایتالیا به همراه داشت، بلکه نام این کشور را دوباره در صدر فوتبال جهان قرار داد.
